Yalnızlığa alışmalı insan!

Bavulları hep toplu durmalı insanın…Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı…Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vaz­geçmeli…İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı… Yalnızlığa alışmalı…* * *

Çünkü “omuz omuza” günlerin vakti geçti. Dayanışma…

 günümüz borsasının değer kaybeden hisse senet­lerinden

biri artık…Bireyin keşif çağı, geride kı­rık dökük yalnızlıklar bıraktı.

Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten

kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik

ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.

* * *İşte o yüzden alışmalı yalnız­lığa…

Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı

insan… Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı…

 Hüzünlü bir şarkıyla paylaşı­lan gecelerde başım

dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli…

 Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı…

Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar aşmalı

evin en görünür duvarlarına…

“Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşmılsa yalnızlık olmaz”

dizeleriyle başlamalı güne…

Telesekretere “şu anda size cevap verebilecek

kim­se yok” denmeli, “… belki de hiçbir zaman olmaya­cak…”Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı…* * *Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.

Haklılığın onuru yaşatır insanı… Susmanın utancı

öldürür.

O yüzden en sessiz gecelerde ”doğruydu, yaptım”la

teselli bulmalı insan…

Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar

diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı… Kendiyle

he­saplaşmaya çalışmalı…

Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye,

kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır ol­malı…

Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep

kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli…Sessizliği, sese dönüştürebilmeli…* * *Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan…Yollarla barışmalı…Yalnızlığa alışmalı…Can Dündar